Zaterdag: Na het mailtje nog even gebeld met Daniel. De locatie voor de ijsduik is de Noorderplas bij Zuid-Scharwoude geworden. Daniel heeft de benodigde touwen, wat hout en - niet onbelangrijk - een motorkettingzaag. We spreken af dat ik mijn sneeuwschep, een bezem, wat touw en mijn ‘anti-buurman’- bijl zal meenemen.
Ik heb mijn deelname een tijdje open gelaten zodat ik nog even na kon denken of ik dit eigenlijk wel wilde. Het is toch koud, je wilt niet vastvriezen en zo’n blazende automaat komt onder zo’n ijsvloer toch wat ongelegen. Maar het probleem automaat zou opgelost moeten zijn: mijn automatenset heeft een beurt gehad. In tegenstelling tot voorgaande keren doet hij het na de beurt beter dan daarvoor, tenminste tijdens de test in mijn garage. Ik moet geen watje zijn en eindelijk de ijsduik gaan maken die ik al bijna 10 jaar wilde maken!
Om 7:30 gaat de wekker, een wel gemikte tik en nog even liggen. 7:45: de stralen van mijn regen douche maken me wakker. Ik trek mijn onderpak aan en werp een blik op het label ‘As snug as a bug in a rug’ en hoop dat dit ook het geval zal zijn. Zwetend in mijn onderpak rijd ik de auto voor en terwijl de motor draait laat ik alles in. Nog even ontbijten en dan weg; Willie gaat ook mee om het één en ander te filmen en te fotograferen.  We lopen naar de auto met een nog draaiende motor en genieten van de warmte als we instappen: buiten is het -10ºC! We rijden naar het clubhuis en daar aangekomen laten we de motor lekker draaien; een ijsduik beginnen met een bevroren set lijkt me niks!

Binnen is Daniel bezig koffie te zetten. Wanneer we compleet zijn (Eelco, Jaap, Auke, Daniel, Rob, Willie en ikzelf) begint de briefing. De steiger aan de Noorderplas maakt in- en uit het water komen gemakkelijk. Aan het eind van de steiger zijn palen met dwarsbalken; daar we met lijnen duiken dienen we met enige omzichtigheid te navigeren: een duiklijn is geen weefgetouw.
Aangekomen op de locatie beginnen de voorbereidingen: met een touwtje om het middel het ijs verkennen. Het ijs op de Noorderplas is niet dik: ca. 8 cm bij de stijger en verderop nog dunner; voor een beetje vent met een duikset eigenlijk net te dun. Inmiddels zijn Annemiek en kinderen gearriveerd en ook Karin is er. Geïnspireerd door het ‘Texas Chainsaw Massacre’ draagt Daniel een zaagbroek terwijl hij een vierkant van 1.50 x 1.50 voor de steiger uitzaagt. Het uitgezaagde stuk wordt tijdelijk onder het ijs geschoven. Auke legt alle lijnen klaar en Willie filmt alles.
Wanneer we onze setjes om willen gaan doen meldt Eelco dat hij zich niet helemaal OK voelt en van de ijsduik afziet. We zijn dan met twee teams en begeleiders Auke en Eelco op de steiger. Team 2 staat stand-by als team 1 duikt en omgekeerd. Rob en Jaap gaan als eerste het ‘wak’ in; het water is al weer voorzien van een vliesje ijs. Rob zijn automatenset is zo lek als een mandje en blaast al voordat hij het water raakt: ik duik met Jaap! Er in gaan is heel makkelijk en het water is eigenlijk zo koud nog niet. Na alles nog even gecontroleerd te hebben gaan we samen omlaag wat niet meevalt daar we beide uitgelood zijn voor een normale duik. Héél bewust neem ik mijn eerste ademteug pas wanneer ik een paar seconden onderwater ben: de buitenlucht is 10º kouder dan het water. Na wat geworstel om onder te komen gaan we verder. Het zicht is erg slecht iets wat ik niet had verwacht gezien de watertemperatuur. Ik voel me niet op mijn gemak: de gedachte aan eerdere ervaringen met een blazende automaat en de beperkte oriëntatie. Ik geef een klein rukje aan de lijn: het OK-teken. De reden van het rukje is eigenlijk niet om mijn status door te geven maar om te kijken of het communicatie systeem werkt. Het werkt en ik voel een korte stevige ruk aan de lijn. Even later kijk ik om mij heen en zie eigenlijk alleen een groot stofnest. Ik overweeg of ik dit prettig vind en kom tot de conclusie dat dit niet zo is en geef mijn buddy Jaap het sein dat ik me niet op mijn gemak voel en terug wil.
Boven gekomen kijk ik om mij heen en het beklemmende gevoel wat ik zojuist had is verdwenen. Eigenlijk zonde om niet nog even een stukje te gaan. We gaan weer onder en ik voel me dit keer duidelijk meer op mijn gemak. Het gemis van 2 kg lood maakt het duiken toch wat lastiger maar je kunt je natuurlijk perfect afzetten tegen de ijslaag. Wanneer je omhoog kijkt naar het ijs zie je alle lucht zich daar ophopen iets wat herinneringen oproept aan Cenotte-duiken in Mexico. Jaap maakt foto’s en ik poseer. Na een tijdje gaan we terug richting wak. Het wak en de rand ervan zijn leuk om te zien. Het wak is lichter, helderder maar dit zie je pas als je dicht bij bent. Uit het water komen met duikset is lastiger als er in gaan! Onze begeleiders en collega-duikers trekken ons er ruggelings uit om ons vervolgens uit te pellen, jammer dat ze onze setjes niet even bij de auto brengen ;-)
Het koppel Daniel en Rob gaat nu te water: Rob met een andere automatenset. Rob en Daniel maken eerst een omtrekkende beweging naar links, door de paaltjes heen en bedenken daarna dat de steiger erg geschikt is om de lijn door heen te weven. Nadat ze exact de zelfde weg terug nemen is het touw weer vrij. Voor het vertrek wordt het uitgezaagde stuk weer op zijn plek geduwd, een paar takken erbij en klaar.
Inmiddels zijn mijn duikpak en setje al een tijd stijf bevroren! Gelukkig scheurt of breekt er niets; het uitdoen van een bevroren droogpak is de overtreffende trap van het uitdoen van een droogpak. De warme auto met de - nog steeds - draaiende motor maakt dat het iets makkelijker gaat. Annemiek heeft soep: heerlijk! Na alles opgeruimd te hebben vertrek ik met Willie die het inmiddels ook behoorlijk koud gekregen heeft.
Op weg naar huis denk ik nog even terug aan deze leuke duik ervaring: het was (voor mij) best spannend maar ook héél gezellig! Voor herhaling vatbaar!
Iedereen bedankt!,
Manfred